می آید
همیشه - هرجا که نباشی -
توی پنجره
سقف
غذا
و توی مغز مداد فرو می رود.
منظره
خواب
خون
وشعر
وارثان تو می شوند
من از اتاقم می روم
کاسه های خالی چشمانم تاریک
مادرم را حتی نمی بوسم
نمی گویم خداحافظ!
من از تو منظره
خواب
خون
و شعر نمی خواهم
مرا به دنیا بیاور
و اسمی به من بده ...
* * * * *
سلام!
نا تمام مانده ام
برای تمام غزل هایی
که در زهدان خاطرات مغشوشم
به دنیا نیامده
می میرند ...
*** *** ***
یه شب بهاری . من و بغض غزل - بدون غزل - . برای ابرهای این حوالی دعا کنین!
برای اون بهانه ی خوب !
می شود بغض توی کاغذهام منتظر خط خطی و خودکاری
فصل بارش چرا نمی آیی ؟ روی دستم چرا نمی باری ؟
روی خط های خالی دفتر آنقدر می روم و می آیم
تا میان سکوت و دستانم یک غزل خط تیره بگذاری
نه ببخشید! خط روشن نور خط تیره که حرف خوبی نیست
بد به حالم که واژه های بد دوره ام کرده اند انگاری
گاهی اوقات بعضی آدم ها مثل این واژه های بد هستند
خالی از حرف های هرروزی مثل یک مشت حرف تکراری
بین یک مشت حرف تکراری بی تو بغضی که پا نمی گیرد
تو برای دوباره ها حتی تازه ای از نگفته سرشاری
من پر از این نگفته ها بی تو خالی از حس گفتنم اما
این مداد از دلم چه می داند؟ تو خبر از غم دلم داری
بی تو از واژه ها گریزانم از غزل از ترانه بیزارم
می توانی تو با نفسهایت پل شوی بین عشق و بیزاری
فصل بارش! که در زمستانت تشنه ای عاشقانه می سوزد
از غم بودن و نبودن هات در تب این جنون ادواری
* * * * *
صد بار اگر به رسم دل ساختمت
هر بار به شکل تازه ای باختمت
از سنگ نشان عشق را خواستن است
تقصیر منی که خوب نشناختمت !
-----
برگرد که شانه ام به تو تکیه کند
تا وزن ترانه ام به تو تکیه کند
بی تو کمر پنجره ها خم شده است
برگرد که خانه ام به تو تکیه کند